14 ربیع‌الاول 1442

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۰۷/۰۶ ۱۱:۰۰:۰۰
کد مطلب:  rZcxafvm
دل نوشته ای برای سید وسالار شهیدان اباعبدالله الحسین(ع):
این کشته ی فتـــــاده به هامون حسین توست

عاشوراست آن خون سرخی که در رگ‌های جوانمردان اقلیم روشنایی به خروش در آمده است و از نماز، حماسه می‌سازد و سجاده را با گل‌های شقایق زینت می‌بخشدو دوباره عاشوراست، آن حقیقتی که عاشورایش می‌خوانند و برادر بزرگ‌ترِ تاسوعا!

غروب آخر...

غروب آن روزِ خورشید، از غروبی غم‌انگیزتر خبر می‌داد،

خون فرزند پیامبر(ص) با شقایق‌خانه خورشید، در هم آمیخت.

نسیم، سینه‌زنان، خبر سوختن فرزندان فاطمه‌(س) را به مدینه می‌بُرد و شب، سراسیمه از راه می‌رسید.

اینک این پیکر عریان حسین (ع) است که بر رمل‌های دشت کربلا افتاده است؛

با هزار ستاره زخم، و دختری که به شیون افتاده است.

خیمه‌ها، شعله‌زار شده بود و شراره‌ها میهمان دامن کودکان بودند و کودکان، میهمانِ خارهایی که با آبله از پایشان پذیرایی می‌کردند.

آن سوتر، تازیانه‌ها به نوازش یتیمان برخاسته بودند؛

و در این میانه، زینب، آن همیشه ی پر اندوه، چشمی به قتلگاه که بدن پاره پاره را بیابد

و دستی به نوازش کودکان، تا با فرا رسیدنِ شب، ترس بر اندامشان سایه نیندازد.

آری! این دختر علی است که به قتلگاه آمده است؛

گوشه به گوشه میدان را می‌نگرد و ناگاه بوی گل، او را به سمت خویش فرا می‌خواند.

با دامنی از اشک می‌رود و شاخ و برگ‌ها را کنار می‌زند؛ نیزه‌ها و شمشیرها را می‌گویم.

و کم کم بدنِ گل که آرام بر سجاده گرم صحرا آرمیده است، بی‌سر!

و آری؛ دوباره این دختر علی است که دست به زیر بدن پاره پاره می‌برد و سر به آسمان بلند، که

«پروردگارا، این قربانی را از آل پیامبر(ص) قبول کن»

و سپس رو به مدینه، با پیامبر به نجوا می‌پردازد که:

این کشته ی فتاده به هامون حسین توست

این صید دست و پا زده در خون حسین توست

به اشتراک بگذارید :