20 شوال 1443

تاریخ انتشار : ۱۳۹۹/۰۹/۱۱ ۱۰:۵۰:۴۶
کد مطلب:  1357825
گفتگو با امرالله احمدجو نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون:
مبنای هر علاقه‌مندی در کشور آموزش و پرورش است

امرالله احمدجو را می شناسید، نویسنده و کارگردان آثار ماندگاری چون سریالهای روزی روزگاری، تفنگ سرپر و پشت کوههای بلند. او متولد سال ۱۳۳۲ در روستای زیاد‌آباد میمه از توابع استان اصفهان است، از مدرسه عالی تلویزیون در رشته فیلمبرداری فارغ التحصیل شده و کلامش همانند آثارش ساده، صمیمی، دلنشین و زیبا است.

به گزارش اداره اطلاع رسانی و روابط عمومی اداره کل آموزش و پرورش استان اصفهان، در یازدهمین روز از آذر ماه 1399، امرالله احمدجو نویسنده و کارگردان سینما و تلویزیون گفتگویی صمیمانه با خبرنگار آموزش و پرورش داشته و از دوران تحصیل و تاثیرگذاری معلمین در مسیری که طی کرده حرف‎های جالبی زده است. در ادامه  این گفتگو را می‌خوانید:

از دوران تحصیل در دبستان روستای زیاد آباد بگویید؟
همزمان با ورود من به پایه اول ابتدایی، ساختمان جدید دبستان روستای زیاد‌آباد را شروع به احداث کردند، قبل از احداث آن مدرسه، از اتاق‌های یک خانه قدیمی روستا به عنوان کلاس درس استفاده می شد و وقتی که به پایه چهارم رفتم ساختمان مدرسه کامل شد.

اولین معلم خو را به یاد دارید؟
مرحوم شیخ زین الدین مهدویان معلم پایه اول من بود که کدخدای روستا، واعظ و تعزیه خوان قابلی هم بود. در روستای زیاد آباد به دایی شیخ مشهور بود و چون گویش محلی داشتیم ایشان زبان فارسی هم به ما یاد می داد و مهمترین و تاثیرگذارترین معلم من از هر جهت مرحوم مهدویان بود.

تعداد دانش آموزان کلاس در آن زمان چند نفر بودند؟
یادم هست که در پایه اول ۷ یا ۸ نفر بودیم و سال بعد تازه کمتر هم شدیم. در آن دوره خیلی از مردم روستایمان به تحصیل فرزندانشان اعتقادی نداشتند و چون شغل اکثر مردم قالیبافی بود ترجیح می دانند بچه هایشان قالی بافی یاد بگیرند تا منبع درآمدی برای خانواده باشد. ولی آقای مهدویان پدر و مادرها را راضی می کرد که بچه هایشان را به مدرسه بفرستند و خیلی برای باسواد شدن فرزندان روستای زیاد آباد زحمت کشید. 

خاطره‌ای از آن دبستان دارید؟
وقتی دبستان جدید در روستا احداث شد، حصار نداشت و نزدیک یک گورستان قدیمی بود. هر دفعه در آن گورستان کند و کاوی می شد، اسکلت و جمجمه ها از خاک بیرون می آمد و در واقع ما همانجا با آناتومی بدن انسان هم آشنا می شدیم.

از معلم‌های دیگرتان هم در دبستان بگویید.
من در کودکی خیلی بدخط بودم و معلم پایه چهارم من آقای بشارت که از قم می آمد و خوشنویس و نقاش خوبی بود مرا تشویق کرد و اینقدر با من کار کرد و به من آموزش خط داد که الان دیگر شرمنده خطم نباشم .
دوران دبیرستان را کجا تحصیل کردید؟
سه سال اول متوسطه یا سیکل اول را در دبیرستان جمشید میمه تحصیل کردم و بعد برای تحصیل در رشته ریاضی به دبیرستان هراتی اصفهان آمدم.

در مدرسه جمشید میمه، دانش‌آموزان و معلمهای همان میمه حضور داشتند؟
نه، دانش آموزان از روستاهای مختلفی مثل کامو، جوشقان قالی، ونداده و...به آن دبیرستان می آمدند و این اتفاق یک جور آشنایی با رفتار، لهجه ها و فرهنگ های مختلف دانش‌آموزان در کنار تحصیل برای من بود. از معلم‌هایی که لازم است از آنها یاد کنم و مشوق من بودند یکی آقای میرپور بود که از اصفهان می آمد و شنیدم هنوز در قید حیات هستند ولی بیمارند و خیلی دوست دارم ایشان را پیدا کنم و به عیادتشان بروم. همچنین از آقای طاهری یادی کنم که روحانی بود و در تدریس فوق العاده جدی، همچنین آقای معینیان که خودش اهل منطقه میمه و دبیر ادبیات بود و با اینکه سال آخر دوره سیکل اول معلم ما بود، خیلی از دانسته های خودم را در آن زمان مرهون تلاش و زحمت ایشان می دانم. 

بعد از اینکه به اصفهان و دبیرستان هراتی آمدید چه دبیران و معلم‌هایی در رشد و یادگیری شما موثر بودند؟
آقای عجمی ناظم دبیرستان هراتی که فوق العاده جدی و سختگیر بود اما سختگیری ایشان نکات آموزنده بسیاری برای من در بر داشت. آقایان غیاثیان(دبیر ریاضی)، رفیعی(زبان انگلیسی)، جمشیدی(ادبیات فارسی ) و مرحوم کتابی که در علاقه‌مندی ما به مطالعه و تشکیل انجمن اسلامی در مدرسه نقش موثری داشت، همگی از دبیران خوب دبیرستان هراتی در آن زمان یعنی سال تحصیلی 48 تا 50 بودند.
چون شما وارد حیطه و هنر  سینما و فیلمسازی شدید، آیا دبیران هم در آن دوره دانش‌آموزان را برای دیدن فیلم و رفتن به سینما تشویق می کردند؟
یادم هست آقای مسائلی دبیر فیزیک و مکانیک ما علاقه‌مند سینما بود و بعضاً راجع فیلمهایی که در اصفهان اکران می‌شد صحبت می‌کرد ولی بیشتر معلم‌ها در مقابل سینما رفتن جبهه می‌گرفتند و آن را مخل تحصیل و درس خواندن می‌دانستند.

چند سالی است که در آموزش و پرورش مسابقات فرهنگی هنری برگزار می شود که یکی از رشته ها فیلم کوتاه است؛ چطور دانش‌آموزان علاقه‌مند می‌توانند به صورت حرفه‌ای تر در این زمینه کار کنند؟
فراهم کردن امکانات فیلم سازی ساده اقدام پیچیده و پرهزینه‌ای نیست و هر فرد علاقه‌مندی با گوشی تلفن همراهش هم می تواند فیلمسازی کند، آموزش و پرورش می تواند آشنایی مقدماتی با سینما و فیلمسازی را در برنامه درسی لحاظ کند و معلم‌هایی در این زمینه آموزش دهد، با توجه به سرانه کم مطالعه در کشور و گسترش فضاها و رسانه‌های مجازی، تماشای فیلم، جای مطالعه را پر کرده است .من معتقدم مبنای هر علاقه‌مندی در کشور آموزش و پرورش است؛ توجه به فرهنگ، علوم انسانی، کشاورزی و... در آموزش و پرورش پایه گذاری می شود و اگر به آشنایی با سینما و فیلمسازی در دروس آموزش و پرورش توجه شود، بچه‌هایی که حتی به فیلمسازی علاقه ندارند، یاد می‌گیرند چگونه فیلم ببینند و بهره لازم را از فیلم دیدن ببرند.

آیا از سینما می توان به عنوان یکی از ابزار کمک آموزشی در نظام تعلیم و تربیت استفاده کرد؟
سینما ابزار کمک آموزشی نیست، خاستگاه آموختن در کلاس درس، ذهن است و خاستگاه سینما، روح انسانهاست. البته یک فیلم علاوه بر جنبه‌های هنری می تواند پیام هم داشته باشد، مثلا کسی که احاطه بیشتری بر ادبیات و عرفان و قران دارد، نسبت به دیگران از اشعار حافظ بهره بیشتری می‌برد و دقیقا سینما هم به همین شکل است. هر چه فرد به ظرایف این هنر آشنایی داشته باشد بهره بیشتری از سینما و فیلم دیدن می‌برد و به نظر من آموختن این هنر باید از دوره دبستان در آموزش و پرورش لحاظ شود.

به اشتراک بگذارید :