پورتال مركز اطلاع رساني وروابط عمومي
کدمطلب: tLhJy56H     تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۰۷/۲۳ ۱۲:۰۰:۳۶     

مهر، ماه شادي و نشاط

سيد كاظم اكرمي

 

به نام خداي بخشنده مهربان

دوستان عزيز، از بنده خواستند تا نوشته اي كوتاه به مناسبت مهرماه در زمينه شادي و نشاط و ايجاد هرچه بيشتر آنها در مدارس بنويسيم، افسوس كه گرفتاري ها مانع شد، اما اميدوارم هنوز كه به پايان مهر نرسيده ايم، چند سطري كه نوشته ام در ايجاد مهر و سرزندگي و علاقه بچه ها به مدرسه رفتن بي فايده نباشد.

سخن را از مصوبه بيست وهفتمين جلسه شوراي عالي معارف كه در سال 1302 مورد بحث و تصويب دانشمنداني چون علي اكبر دهخدا، محمدعلي فروغي، غلامحسين رهنما وعده اي ديگر قرار گرفته است، آغاز مي كنم.

يك تبصره مهم اين مصوبه اين است، « تعطيلات سال اول به غير از درس فارسي كه كتاب الفبا و قرائت لازم دارد، باقي همه شفاهي است و نبايد از روي كتاب باشد، مواد مذكور در پروگرام (برنامه) را معلم بايد در ضمن صحبت ومذاكرات شفاهي به اطفال بياموزد و در موارد ضرورت براي تفهيم مطالب از تصاوير، اشكال، نقشه ها، كره زمين و ساير ادوات و آلات مدرسه استمرار نمايد و كتاب را براي تذكر و استفاده بهتر به كار گيرد»

بنده گمان مي كنم دانشمندان نامبرده كه هيچ يك تحصيلات رسمي تربيتي هم نداشته اند، با انديشه كردن در وضع رواني كودك و براي راحت آمدن بچه ها به مدرسه خواسته اند، تعليمات
(علوم، ديني، تاريخ و...) از طريق شفاهي و در ضمن صحبت و مذاكرات انجام شود و فشاري براي يادگيري و انجام تكليف نباشد، متأسفانه، اكنون كودكان سال اول پنج كتاب دارند و بنده مصوبه خواندن پنج كتاب در سال اول ابتدايي را دراختيار ندارم و سال آن را هم در نتيجه نمي دانم و دليل تصويب آن هم اكنون بر بنده روشن نيست،‌ اما به جا است كه معاون محترم پژوهشي وزارت آموزش وپرورش چند نفر متخصص روان شناسي كودك و تعدادي آگاهان به آموزش وپرورش تطبيقي ، به ويژه براي دوره دبستان را مأمور بررسي مصوبه 94، سال پيش نمايد ومعلوم كند چند كتاب براي سال اول ابتدايي و ايجاد نشاط وعلاقه هرچه بيشتر بچه ها به مدرسه و آموختن لازم است و باز معلوم نمايند، علاقه، شادي وخوشحالي بچه هاي دبستاني، در مقايسه با كشورهايي همانند كشورهاي توسعه يافته چگونه است. از برنامه كه بگذريم يكي از مشكلات ما در كمبود شادي و نشاط در مدرسه كوچكي تعدادي از مدارس در تهران وشهرهاي بزرگ، به ويژه  آنها است كه قبل از انقلاب ساخته شده اند.

مدرسه آن قدر كوچك است كه جاي مناسبي براي بازي و دويدن و شادزيستن نيست وبايد خيرين مدرسه ساز را به اين نقيصه و رفع آن ترغيب كرد؛ با نشاط تر كودكان، نيازمند با نشاط كردن بيشتر معلمان است.

بنده بارها گفته ام حاكميت نه فقط دولت بايد با قدرت، هزينه كارهاي موازي و نهادهاي فرهنگي كم اثريابي بي اثر را جمع كرده و دراختيار آموزش وپرورش قرار دهند ومعلمان را در ايجاد شادي هرچه بيشتر در مدرسه،  ياري نمايند.

مطلب ديگر براي ايجاد آسايش و خوشامدن كودكان ابتدايي و حتي متوسطه جلوگيري قاطعانه از حمل كتاب هاي بسيار از خانه به مدرسه واز مدرسه به خانه است. معلوم نيست اين كوله پشتي هاي پر از كتاب كه مدارس انتفاعي بر آوردن آن اصرار دارند چه زيان هايي براي ستون فقرات بچه ها دارد.

در آخر، ياد كنم از خاطره اي كه مرحوم مهندس علاقه مندان از سفر به ژاپن (كه همراه معاونان ديگر براي بررسي وضع آموزش وپرورش آن ديار و تغيير نظام به آنجا رفته بودند) تعريف مي كرد،
مي گفت، هنگام فرودآمدن هواپيما، محل هاي بزرگ و سرسبزي را ديدم كه بعداز گردش در توكيو، متوجه شدم همه آنها مدرسه است، مردم در خانه هاي چند طبقه و كوچك زندگي مي كنند، اما مدارس مانند پارك است و اضافه كرد، راهروي مدارس پر از گلدان هاي سرسبز و نشاط آور بود.

به اميد آنكه همه كودكان ايران زمين با عشق و علاقه و شور و نشاط به مدرسه بيايند.

دیدگاه‌های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط آموزش و پرورش در سایت منتشر خواهد شد «پیام‌هایی که شامل تهمت یا افترا باشدمنتشر نخواهد شد» پیام‌هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد، منتشر نخواهد شد
آخرین اخبار
اخبار برگزیده
دیدگاه